En majo 2017, Aborigenoj kunvenis en Ĝenerala Asembleo en la urbo Ululu kaj postulis reprezentacion en la australia Ŝtato. La Ĉefministro trovis la proponon " tro radikalan".

En la deklaracio, kiu postulas referendumon aŭ traktadon, oni povas legi: " En 1967, ni havis konsideron. En 2017, ni volas, ke oni aŭdu nin.

Oni levas la demandon: ĉu la aliaj plendadoj estos akceptitaj ? Nome, rekono de suvereneco kaj  nacia traktado de repacigo. Ili avertas: simbola gesto ne sufiĉos...

En 1967, referendumo klarigis la ilian statuson: la praaustralianoj ne estos asimilataj al la lokaj floroj kaj faŭno, sed estos nombradataj kiel la blanka popolo. Malfeliĉe nenia ŝanĝo okazis: ilin la Konstitucio ne rekonas. Do, la praaustralianoj kiuj estas ĉi tie ekde 40.000 jaroj, restas la forlasitajn de prospera socio, graskale tuŝitaj per alkoholismo, drogo, memmortigo infana mortokvanto kaj enprizonigo.

Milito de la informado efektiviĝas, kiu estas tiom intensa kiom en la tempo de la malvarma milito kaj ni emas al preterpasi  tiun fakton.

Unuflanke, depost tridek jaroj giganta revolucio modifas niajn sintenojn. La sociaj retoj transformis la interrilatojn, la potencajn ludojn,la korinklinajn ligilojn....Kaj ni estas preskaŭ senpovaj antaŭ tiu procezo, ĉar la gigantoj de la T.T.T. kiuj strukturas nian universon, estas usonaj.

Aliflanke, pli klasika skemo revenas. Rusio, ekde dek jaroj ne estas en retiriĝo. Ĝi strebas por rekonstrui influspacon je la kostopago de Eŭropo kaj subtenas ciaformajn naciismojn helpe de tiuj novaj retiloj. Oni anoncas la tuj alvenontan Rusia Today, kies komenca budĝeto estas dudek milionoj da €. Do, niaj demokratioj estas nun fronte al du procezoj kaj tagon post tago novaj informoj konfirmas ke rusa mano agis dum la referendumo de la Brexit, la elektado de Trump, la kataluna ribelo. Nek la elektadon de Macron en Francio,, nek Germanio - kiu estas privilegia celo por la rusaj misinformoj - ne estis ŝparitaj.

Antaŭ unu jaro, la prezidento de Eŭropa Unuiĝo, alarmis pri tiu temo. Kie la rusanoj dungas milojn da agentoj,kies ofico estas infekti niajn sociajn retojn kaj influi la debatojn, Eŭropa Unuiĝo uzas nur malfortajn rimedojn....Ĝi apogas sur kelkaj centoj da korespondantoj, inter kiuj nur dek kvin rusparolantoj. Ili celas ne al kontraŭ-propagando, sed nur al kontroli. La afero estas subtaksita: La misinformo havas realajn efikojn sur nia politika kampo... La celo de la rusanoj estas detrui la fidon, sur kiu baziĝas la demokratia socio. Ĉio, kio povas akrediti la ideon,ke Eŭropa estas malforta, submetita al Usono, malfirma, sur la vojo de eksplodo, diboĉita, kun spiritostato difektita, estas sisteme uzata, deklaras spertulo.

Kie K.G.B. fiaskis kontrau C.I.A. dum la malvarma milito, nome gaĝni la kulturan militon en la okcidenta opinio, tie la hereduloj anticipas sukceson. ..Antaŭ la minaco, ni devas ekkonscii pri la rimedoj por protekti ne nur nian suverenecon, sed ankaŭ nian demokratian modelon hodiau iĝinta rompebla.

                                                                Laŭ Laurent Marchand.

Dum du jaroj, tiuj iele trapele interŝanĝoj celis al reĝustigo pri la evoluo de nia mondokono.tridek jarojn post la unua libro komuna.

La tri homoj traktas ja pri temoj ligitaj al evoluo de la fiziko ( kun multe da demandoj!) kaj de la eksperimentaj sciencoj: malkovro aŭ pli ĝuste konfirmado de la bosono de Higgs kaj de la gravitaj ondoj, teorio pri multnombraj universoj, eksoplanedoj grandnombraj, disvolviĝo de la artefarita inteligenco kaj robotiko, graveco de nia dua cerbo, kiu situas en la intestoj...

Ili foje kromvojas al aktualaj temoj de socio, k.e. niaj rilatoj al la  animalo; Ili eĉ alfrontas pli misterajn temojn, k.e. formon de telepatio, kiu ŝajne regas iajn rilatojn inter artistoj aŭ nian rilaton al la realaĵo.

Interŝanĝoj viglaj, ĉiam inteligentaj, plenaj de referencoj ne tro komplikaj, eĉ se foje la multnombraj temoj povas perturbi la legantojn.

kion oni povas pozitive konkludi ? la necerteco apartenas al la scienco kaj al niaj vivoj, sed tio ne malhelpas la sojifon al la kono.

Fine de la libro J-C Carrière donas konsilon al la novnaskito: Ĉiam ne forgesu, ke estas vivo antaŭ la morto.

                                Laŭ PH. Richard en la ĵurnalo O.Fr.

Malkovro de ĉefverko. Ne hezitu: legu ! ( en la franca).

Okaze de restado en Francio, juna japana paro malkovras kiom agrable estas kunfesti inter bretonaj etosoj, gejunuloj kj pliaĝuloj dancas kaj kantas. Laŭ iliaj atestoj, sama etoso ne estas trovebla en Japanio. Ili festu kaj ĝoju !

Post kvindek jaroj, la kanzono " Blueberry Hill" , verkita en 1950 , restas la plej fama peco de Fats Domino.

Rigardado maliceta, rido vivĝoja, fingroj facilmovaj trakurantaj la klavaron, voĉo varma, Fats Domino estas jam en 1956 usona stelo.

Li naskiĝis en Novorleano. Timida en la normala vivo, li sentas sin komforte sur la sceno. Li estis filo de kreolaj farmlaboristoj. Dekunujara aĝa, li eliras la lernejon, sed trejnas sin kiel pianisto kaj post tri jaroj ludas en ĉiuj stardrinkejoj de sia naskiĝa urbo. Li adaptiĝas al la novorneala stilo kiun li spicas per sia propra saŭco kun originala senso de la sinkopo. La verkisto-trompetisto Dave Barthelemew  rimarkas la junan talenton kaj ili kune kreos la plej famajn titolojn. The fat man, adaptado de 1949,   estas rigardita kiel peco anoncante la rokenrolon. Ain't That A Shame, 1955, estas unu el la klasikaj de la ĝenro. Cetere, dum la jaroj 1950, li starigas la bazoj de sia repertuaro.

Iuj, inter aliuloj Barthelemew,, riproĉas al F.D. ian facilecon, sed lia heredaĵo estas vastega. Li grande influis siajn blankajn kunulojn.

Li ĵus forpasis, sed ĉiam oni gardos la memoron de la mondfama Fats Domino.