Antigona;

La Dakh Daugthers en la rolo de antikvaj ĥoroj ? Kia bela ideo ! La enscenigistino, Lucie Berelowitsch, renkontis la kvin junajn kanzistinojn kaj la plurinstrumentistojn, ĉiujn Ukrainojn, kiam ŝi vojaĝis al Kievo, en 2014, tuj post la revolucio de Maïdan, la poreŭropa movado kiu fuĝigis la prezidenton Viktor Ianoukovytch kaj provokis lian eksiĝon. Kaj kio plejbone por ludi la ĥorojn ol la Dakh Daughters kiuj festis la rezistancon okaze de koncertoj sur la placo Maïdan okupita.

Por la enscenegistino, kiu kreis la spektaclon post unu jaro, tiuj ĉi estas " La Antigonaj de la nova Ukrainolando". Fakte, ili estas ankoraŭ pli ĉarmaj ; ili pligrandigas la poetan energion de la teatraĵo de Sofoklo, kiu estas translokita en la nuna situacio: ili kantas la kuraĝon de juna virino, la kruelecon de la viroj; ili interpretas la elitojn de trudema potenco kaj ankaŭ la Erineojn je la ridoj furiozaj. Ili kaj la ok komediistoj impresas en diverslingva spektaklo: rusa, ukraina kaj franca.

Antigona,ŝpite al la malpermeso de ŝia onklo Kreono fariĝita reĝo, ŝi donas tombon laŭ la funebraj ritoj al Polinico, konsiderata kiel publika malamiko, ĉar li intermurdis kun sia alia frato Eteoklo, por havigi al si la potencon.

Arestita, kaj poste komdamnita por esti entombigita viva en la gepatra tombo -fremda je la mortontoj, fremda je la ombroj - la ĥeroino estas konscia je ŝia elekto kaj lanĉas al la reĝo: " Vi tenas min, vi murdas min, kion plian vi volas ? Kion pli ol mian morton vi volas elpeti" ? Ĝis la fino, Ŝi ne verŝas eĉ unu larmon.

Tute malsama estas Kreono, ia speco de rusa mafiulo ĉiam perforta, precipe kiam li alfrontas Antigonan kaj ĵetas ŝin teren. Surscene, la facado de lia palaco, desegnita per blanka kreto sur nigra fono, ŝajnas al ortodoksa preĝejo kalcinita. Foje, duoblapordo malfermiĝas kaj oni povas vidi grandluksan ĉambron, kun ruĝaj murtapiŝoj kaj ankaŭ kristalan lustron kaj ikonojn. Tiel oni ekvidas lokon por festoj kaj ĉiaspecaj pervercioj. Kreono estas la tirano kiu superregas, minacas, insultas la mortintojn, kiu ne povas elteni ke juna virino spitas sian povon, vidiĝas kiel nevenkebla, sed cedas al la timo,kiam Tiresiao, ia ŝamano, avertas ŝin pri la kolero de la dioj...

Tiu tragedio vibrigas nin inter la pasioj et la blindeco de unuj, la soleco kaj la ofero de aliaj.

Jen nova Sofoklo !