Nia amiko, Hori Yasuo, denove raportas pri Fukuŝima. Jen la dilemo:aŭ forĵeti al la maro poluitajn akvojn aŭ stoki ilin en grandegajn akvujojn.
En ambaŭ kazoj la perspektivoj estas mallumaj:

« Ĉiun tagon mi aŭdas pri poluita akvo en la nuklea reaktoro n-ro 1 de Fukuŝima. En mia kapo pli kaj pli grandiĝas timo, ke ni ne povos regi poluitan akvon. Estos ebleco, ke fine TEPCO kaj la japana registaro rezignos regi ĝin, kaj sekve poluita akvo elfluados en la maron kaj poluados la tutan terglobon. Malsame kiel atombombo kaj hidrogena bombo oni ne povas reale vidi la teruran damaĝon, sed poluita radioaktiva akvo disvastiĝanta malrapide kaj nevideble en la maron certe pereos la tutan mondon. »

« Alia granda timo pri tiuj konservujoj estas alia granda tertremo. En la tertremo ĉu tiuj ne difektiĝos pro kolizio inter si kaj pro tremego? Se tio okazos, Japanio finiĝos. »

Espereble, la plej malbono ne ĉiam okazas.....

Kelkaj patrinoj staras unuarange en la kontraŭnuklea batalo.

Post kiam ili forfuĝis el Fukuŝima, tiuj japaninoj forgesas sian tradician flankenstaron kaj alarmas la loĝantaron. La edzoj ne ĉiam konsentas pri tio. En Fukuoka (sudjapanio) deko da patrinoj starigis kontraŭnuklean kolektivon,kiu nomiĝas "Mama gen". Plejparte el ili forfuĝis el sia loĝejo en la norda parto post la nuklea katastrofo de Fukuŝima, en marto 2011, por ke ili protektu siajn infanojn kontraŭ la radiaĵoj.

Eltondaĵo de loka ĵurnalo

Après sa visite du mois de juin, notre ami Japonais Hori nous transmet régulièrement des nouvelles sur les suites désastreuses du tsunami à Fukushima. Il les résume dans un Haïku qu'il a lu à l'entrée d'un temple.

                                         Même si vous êtes jeune,

                                         Il n'est pas loin de vous

                                         Le rivage de l'autre monde.

Interkultura Centro Herzberg  & Germana Esperanto-Asocio - Filio por Klerigado kaj Kulturo
DE-37412 Herzberg am Harz...la Esperanto-urbo
08.09.2013

bonega reklamo por Esperanto

Saluton,
de la 4a gxis la 6a de oktobro la urbo Herzberg festos la 20-an jubileon de la gxemelurba rilato kun la urbo Gora en Pollando.
Krom oficialaj kunvenoj jam nun 3 esperantistinoj kaj pentristinoj de la Esperanto-Klubo en Gora, nome
Bozena, Danusia kaj Luczyna prezentas en Herzberg preskau 80 pentrajhojn.
La grandformataj pentrajxoj pri naturo, pejzagxoj, aktportretoj, floroj vere
belegas. Oni povas rigardi ilin jam nun en la gimnazio, en la salono de urba konsilantaro, en la kavalira salono de la kastela muzeo en la urba bibloteko. La urbo organizos kelkajn gazetarajn konferencojn.

Krome ni kreis specialan artisman jubilean medalon.
Esperanto kiel nia oficiala pontlingvo ludas gravan rolon inter niaj gxemelurboj, ekz. jam okazis 8 intersxangxoj kun gejunuloj el ambau urboj, multaj korespondajxoj kaj vizitoj.
Je la 4a de oktobro 2013 vespere ni havos festbufedon en la urba biblioteko.
Se vi intencas partopreni bv. antauanonci vin. Bonvenon!
Certe ni ankorau dissendos informojn pri la speciala evento.
Amike kaj samideane salutas
Peter Zilvar     Harald Mantz     Zsofia Korody

La esperantistoj - kaj eĉ tiuj, kiuj estas nur partoprenantoj je la ideo - vidas en E-o mirindan efektivigon. Ĉiuj aliaj tiom multnombraj eĉ ne levas la demandojn : kien tio finatingos aŭ kiel statas tio ? Oni povas veti je multe, ke la plejparto aplombe asertos: "tiu umo jam de longe fiaskis". Nur kelkaj pli favoruloj aŭ cerbumuloj diros: " Ho, ĉu ? Temas pri tiu UTOPIO....

Tiu ĉi vorto naskiĝis en la cerbo de Thomas More, la mondfama angla pensulo kaj ŝtatisto. Dum la somero 1515, More priskribas la Respublikon de UTOPIO, la sola loko sur kiu stariĝis repacigo inter komuna kaj privata intereso. Dumvoje la aŭtoro finpretigas reveman formulon: " Malgraŭ tio, ke neniu homo en Utopio posedas ion, tamen ĉiuj estas riĉaj".

La aŭtoro plezuriĝas je la eltrovo de institucioj, lingvo, kutimoj. Pri la lingvo, More rakontas, "ke la lingvo en Utopio ne havas difektaĵojn rilate la vortotrezoron, sed estas riĉa kaj agrabla je la aŭdo. Nenie en la mondo oni trovas lingvon, kiu pli fidele esprimas tion, kion la komprenpovo konceptis."

Pri tiu lasta aserto, certas, ke Lanti la sennaciista fondinto samopiniis koncerne E-on. Leginte preskaŭ ĉiujn verkojn de Lanti, mi almenaŭ povas diri: Dank'al E-o li poluris lapidaran stilon kiu trudas admiron.

Si vous arrivez sur le Blog axelkahn.fr, vous ne faites pas erreur. Vous allez bien à la rencontre du célèbre Professeur. simplement, il s'est lancé un défit: parcourir toute la France à pied pendant l'été 2013. Voici ses réflexions de départ.

Axel Kahn
Suivez l'itinéraire pédestre d'un chercheur
Accueil
Pensées en chemin
Le parcours
BLOG
Fil Twitter
Revue de presse
Bio & bibliographie
© 2013 - Virgile Delâtre
Mentions légales

Pensées en chemin, la triple quête
Il y a plus de vingt ans, je randonnais avec un groupe d’amis dans le Massif Central. Quoique nous fussions en été, le temps était exécrable, un vent glacial balayait la crête sur laquelle nous cheminions à 1400m d’altitude. Je crus d’abord à un phénomène optique lorsque je distinguai à travers le brouillard épais en ce petit matin une forme scintillante, affaissée sur le sol. M’approchant, je reconnus une silhouette humaine, celle d’un très vieux monsieur enveloppé dans une couverture de survie tapissée d’aluminium ; ses deux cannes anglaises étaient posées à côté de lui. La veille au soir, il avait été pris par la nuit dans le mauvais temps et avait passé la nuit là. Après l’avoir réconforté, lui avoir préparé un café bien chaud, je lui posai alors une question dont la stupidité condescendante me consterne aujourd’hui encore :« Qu’est-ce qu’une personne dans votre état peut bien faire en un tel endroit? » L’homme ragaillardi se redressa alors et me fixa de son regard intense : « Parce que, selon vous, je devrais être dans un hospice en attendant qu’on me passe le pistolet et le bassin ? Chacun choisit sa vie, je l’ai fait ».
Peut-être la trace de cet épisode était-elle encore profonde dans mon subconscient lorsque je me demandais au cours d’une promenade solitaire, il y a peu,  quel choix et activité associée me rendraient le plus heureux  parmi  tous ceux que je pouvais désormais privilégier? Je terminais mon mandat de Président d’Université et avais la possibilité de tenter de le renouveler pour deux ans. Un engagement politique plus actif m’était aussi ouvert. Ou encore, je pouvais m’efforcer d’entamer  une nouvelle carrière dans l’administration de la Recherche et de l’Enseignement supérieur. La réponse à ma question m’aveugla alors par son évidence. Je ne désirais rien de tout cela ! En revanche, la pensée de réaliser enfin un vieux projet, celui de traverser la France à pieds, d’y poursuivre la quête de moi-même après déjà un long parcours, au contact des gens enracinés dans leurs territoires, me remplit d’allégresse. Et puis c’était là une décision personnelle qui ne devait rien à personne, qui ne répondait pas à une sollicitation ou à une occasion saisie contrairement à la presque totalité des épisodes de ma vie.
J’avais décidé à l’origine de me mettre en route en mai 2012, les élections présidentielles passées. En fait, à cette date, c’est dans la deuxième circonscription de Paris que je randonnais, engagé en un combat législatif pour l’honneur contre le Premier Ministre sortant, François Fillon. Ce n’était que partie remise et je partirai bien, sans que rien ne m’en empêche maintenant, le huit mai 2013 de Givet, à l’extrémité du doigt de gant français qui s’enfonce en Belgique adossé à la Meuse. Ce seront ensuite les Ardennes, l’Argonne, le lac de Montier-en-Der, Bar-sur-Aube, Vézelay, le Morvan, les monts du Bourbonnais, ceux du Forez, le plateau du Velay, Le Puy , la Lozère, l’Aveyron, Conques, Figeac, le Quercy, Cahors, le Tarn, le Tarn et Garonne, Moissac, le Gers, le Béarn, le Pays Basque, Saint-Jean Pied de Port, Hendaye. Arrivée le premier août. En route, je me promets de laisser toute leur chance aux expériences humaines imprévues, insolites, émouvantes et riches. Je suis persuadé que la lenteur obstinée du pas humain  est propice à de tels évènements. En route, je ferai part de mes coups de cœur esthétiques et de mes réflexions sur un site dédié et par l’intermédiaire des réseaux sociaux. À mon retour, ce voyage intérieur et au contact des autres inspirera un ouvrage, « Pensées en chemin ». Rien que d’évoquer tout cela, j’ai le cœur en fête et des fourmis dans les jambes ! En route !
Axel Kahn, le 4 mars 2013.